Totaal aantal pageviews

06 juli, 2017

Lalala

Juni, helemaal overgeslagen zeg en inmiddels al een stukje juli.

Ahum, waar zal ik beginnen graven in m'n geheugen ?

Ik ben in B, D al een tijdje terug in P maar hoe ging dat allemaal in zijn werk en waarom ging het zo.

Begin juni, de zaken vrijwel afgerond. Auto al een tijdje klaar maar steeds komt er dan nog iets tussen en kan ik opnieuw beginnen.
Het vuil wegbrengen, nog een keertje shoppen en slapen id Algarve en dan het huis oppasklaar maken. Mae & Pai zullen de zaken behartigen. Vlekje zal thuis blijven. Oh mijn Vlekje, ze wordt zo oud en fragiel en we laten haar achter. Tijdens het oppassen zo erg niet maar id periode daarna, 4 dagen alleen, maar niet echt, de buren hebben haar elke dag wat liefde en knuffels gebracht, het was nog uitkijken of the boys namen haar mee. Mag niet. Is nu ons Vlekske. Marcel laat zich de knuffels ook welgevallen, Zinneke moet het wat zelf uitzoeken maar haar pootje doet het goed en ze is nog zelfredzaam mits wat droge brokjes en water id buurt.

Uitwuiven enneh weg 8 juni. 8 juni ? Nee, een dag later dus. Lag niet aan mij noch aan het klaar zijn maar Samson wou het zo.

Maar twee dagen voor het vertrek kreeg het allemaal nog even een andere wending. Ik was ziek, had het niet helemaal door maar ik bleek erg ziek. De hoest van een verstokte roker terwijl ik niks aanraak en verondersteld wordt in de goeie lucht te verblijven, niet goed dus. Samson vond dat we nu toch maar eens dringend een dokter moesten opzoeken; eerst nog weigerachtig wegens weer helemaal naar de Algarve maar 'k ga nu eenmaal liever naar daar dan naar dat medisch centrum alhier, daar wordt ge alleen al misselijk vd sfeer en de onpersoonlijke behandeling. Nee, naar dokter L, de man spreekt een stuk of wat talen waaronder zelfs Nederlands, dat treft.

"U heeft een longontseking." deelt hij me een klein beetje boos mede. Ik schrik. Dokter L geeft me een paardenmiddel, in de hoop dat het bacterieel is moet ik na een week genezen zijn. Was ik ook maar kon het thuis nog wel even uitleggen. Longontsteking zonder koorts. Wel lelijk hoesten, piepen tijdens het joggen en u dan afvragen of er toch niet iets mis is ook gewoon tijdens het wandelen, berg af dat ging nog maar berg op deed best wel wat pijn maar ik beet maar door. Kieken.

Over kiekens gesproken... nee nog niet.

Eerst het vervolg.

Drie dagen later aangekomen, uitgeziekt en erin gevlogen, heb het iets rustiger aan gedaan, S is tot het uiterste gegaan.

Maar het resultaat mag er weer wezen:
http://www.anna3.be/2017/2017-07-01%20De%20dag%20des%20oordeels%20-%20Diederik%20Boyen%20-%20Ajin%20Hara%20-%20Zomertentoonstelling.html 

25 opening, met tegenzin van 1 van hen id bloemetjes gezet.
Onszelf 's avonds id Indiër id bloemetjes gezet en een dag later was S alweer vertrokken. Naar onze verschoppelingen. Die blij. Ik ook.
Behalve dan met de overblijfselen van de bom die hier ontploft was. Toch een dag of drie mee zoet geweest.

En nu kijk ik uit naar mijn vertrek maar eerst nog een paar weekends de honneurs waarnemen, niet verplicht deze keer.



26 mei, 2017

Beteuterde buurman/vrouw

't Was even geleden dat we onze loopschoenen nog eens aangetrokken hadden. Altijd maar druk bezig hé.
Maar Samson heeft er nieuwe gekocht, zijn voetjes smeekten erom dus hij ook. Sportzone binnenstebuiten gekeerd maar aan de overkant in de meest afstotelijkste sportwinkel van de wereld, een soort Seats and Sofa"s maar dan voor sportuitrustingenen aanverwanten... of niet.
Lopen, lopen, lopen en wandelen. Buurman José staat daar.
Te staan.
Te wachten ? Op Godot ?
Hoe lang al ?
Zijn auto onwaarschijnlijk schuin in de gracht gereden. 
Is die zat ? Nee, zo zag hij er toch niet uit.
Blind ? Of toch op zijn minst aan een brilletje toe ?
De mens rijdt daar al 100 jaar zijn auto op en af maar nu lijkt hij het spoor bijster geweest te zijn.
Vreemd.
Hij heeft al wat planken en stenen gelegd maar dat gaat niet lukken denken we. We stellen voor om te helpen. 
We lopEn op onze oude en nieuwe loopschoenen terug, nemen een teug water en keren weerom.
Boer J. , de boer op afstand heeft het gezelschap van zijn dochter, ook zij staat er maar sip bij. Ze snapt er volgens mij ook niks van. 'Hoe kon dat nu gebeuren ?' Ze geeft een al even slap handje als haar moeder, zal iets genetisch zijn, touw aan de auto's, zij kruipt -en letterlijk kruipt- tussen de bramen door en neemt plaats achter het stuur... en trekken maar, voila, boer J. kan weer aan de slag met zijn schapen en kiekens. 
Hoeveel hij ons moet ?
Ja zeg, daar zijn we buren voor.
"Lusten jullie patatten ?"
Ja, maar we hoeven die niet.
Net gekocht trouwens.

Ongeveer 2 weken geleden een berichtje van de andere buren, of de buurvrouw dan toch want mijnheer buur is zelden aanwezig, de kinderen te druk bezig met potten te breken. Moet kunnen.
Een boom op de baan en een zaag die niet voldoet.
Wij met de onze naar daar. Net groot genoeg om een grote en nog gezonde sluipmoordenaar van een kurkeiken zijtak in mootjes te hakken. Buurvrouw al een beetje blij maar moest toch nog het hart luchten. Persoonlijke besognes maar ook net met auto op weg naar mechanieker en dan niet kunnen passeren, mechanieker gesloten. Geheel toevallig sleutelt Samson ook wel eens graag aan een bolide, even zoeken en ziedaar probleem gelokaliseerd. Zij naar de garage, olie kopen, gieten en klaar was kees. 

Wat is Samson toch een redder in de nood. 

Wat later werden we beloond met geitenkaasjes. Njam.



03 mei, 2017

In mei leggen...

...bijna alle vogels een ei.

Had ik al geschreven dat we voor de poesjes, de kipjes  en de bonen en ander gewas gezorgd hebben hierover. 
Lekkere zwavelrijke eitjes -ahum- van gelukkige kipjes geraapt, het was niet enkel Pasen het leek ook zo.
De bonen gefret. Veel lekkere, biobonen mogen plukken en gesmuld. Koriander tiert daar net iets weliger dan hier.
Ach wat is dat nu ? Geen groene vingers ? Bomen kweken doen we anders als de beste. Wat eetbaars is moeilijker. Weinig water, harde grond, veel te veel wind, ... of de combinatie. Uit de wind, in de zon én in pot krijgen we wel wat tomaatjes rood maar meer hangt er hier niet aan de struiken. Jammer.
Hebben we ook nooit geweten dat er hierover een nespeira staat, anders hadden we wel 'ns kunnen gaan plukken in al die jaren van hun afwezigheid.

Ah ja we waren uitgenodigd 'for a meal'. 
Hmm, in onze herinnering betekende dat een bord waterige spaghetti met hier en daar een drijvend ajuintje en met een vergrootglas kon er nog iets rood ontdekt worden. Ach ja, de Engelse keuken, behalve dat ge er heerlijk Indian food achter de kiezen kunt steken, geen hoogvlieger qua culinaire uitspattingen. Jamie en Nigella doen hun best, de eerste spettert wat veel mondslijm in het rond en die Nigella zou beter haar haar bij elkaar houden maar ze kunnen wel koken die twee. Goeie ideeën al van gepikt trouwens, i.p.v. rijst, licht gekookte gemalen bloemkool gebruiken, perfect om sausjes op te nemen. Currysausjes, coconut etc..

Middagpauze.
Er wordt weer veel geslapen. Vlekje op S' billen.
wee andere ergens ten velde. Midas waarschijnlijk ook.
Die zijn gedrag is weer aan 't veranderen, meer thuis = meer gevaar voor de anderen. Het rode gevaar.

Regen ? 2 x enkele druppels, nee daar doen we het niet mee, wordt een droge zomer vrees 'k. Het zand voor ons zwembad ligt klaar, nu nog water oppompen uit de rivier want die gaat weldra droog komen te staan. 
Brandsite in de aanslag. Pff. Als ze die brandstichters er nu eens allemaal zelf inzwieren, zijn we daar ook weer vanaf, blijven er natuurlijk nog de loemperiken.

28° blue sky.
Overal gele bloemkes, lavendel ten velde, roze en fuchsia bloemkes hier en daar, olijfbomen volop in bloei, klaver heeft inmiddels het loodje gelegd.

Geen zwaluwtjes dit jaar, 't is te zeggen, ze zijn wel komen kijken maar ééntje is helaas gesneuveld, mss mama wel want kort daarna nog weinig beweging van hen in de lucht. Ocharme toch.
Goed nieuws in onze reuzebamboestokken waarmee we een afdak maakten, daar zien we regelmatig twee vogeltjes (koolmeesjes) in en uit vliegen. Oh... hopelijk een ei, of twee, of meer... én de katten kunnen er niet aan ! 


Droogte

... en reeds vrij warm voor de tijd van het jaar.

We wachten op toch een paar enkele kletterende regenbuien. De plantjes, de waterputten én het zwembad moeten nog gevuld, dus komaan...

Siberische lissen weer later in bloei dan we gewend zijn. Nieuwe, fel fuchsia en gele bloemen van mijn nieuwe strandoogst van verleden jaar, de hottentotvijg ...
(Carpobrotus edulishttps://nl.wikipedia.org/wiki/Hottentotvijg


Een vlieg. Ik haat vliegen in huis. Buiten of dood.

Iedereen slaapt.
Zinneke in waakstand.
Vlekje in een ander universum (zo doof als een pot).
Samson waarschijnlijk ook in een soort waakstand.
Marcel ergens ten velde en Midas, het beest dat ik sinds veertien dagen nog maar twee x gezien heb zal ook wel ergens zijn roes liggen uitslapen.
Ikke redelijk wakker, om 7u15 lichtjes ontwaakt maar besloten om de slaap weer te vatten, het werd 10u, vrij laat eigenlijk want tegenwoordig ontwaak ik redelijk spontaan rond 9u15 ongeveer.

Precies half april richting Algarve gereden, langs de westkust het surfersstrand links laten liggen en de rotsen opgereden. Vrijwel alleen.
Verderop nog een VWbusje. 



02 april, 2017

Joepie

Gisteren precies 8 jaar geleden verbleven we in een motel te Petaluma. Die avond zouden we voor de tweede keer Number One weer zien: John Weldon Cale ofte JJ Cale, the man himself. 💓

Helemaal los daarvan een update sinds begin maart.
15/03 Samson en ik + Vlekje herenigd.
15 dagen hard labeur. 
Schilder- en verfraaiingswerken te Berchem.
Gisteren eindelijk een soort van wandelende, klimmende en ontdekkende rust. Een dagje Luik. Een aanrader. Of nee. Maak er een verlengd weekend van. 
Misschien gaan we daar wel even wonen. Hmm. 
Of aan de Noordzee.
Of in Petaluma.

Maar eerst onze oppassers gaan aflossen. Zij vertrekken vandaag. Wij ook.
Ben benieuwd want voor mij is het een poosje geleden. Gelukkig voel ik me snel overal thuis maar 'k ga het daar toch nog even terug van mij moeten maken, 'k vrees da'k niks meer ga vinden enzo.

Echter, er zal flink gewerkt moeten worden want God zal ons niet genadig zijn anders, of beter de dienaars van bovengenoemde zullen niet content zijn. 
Eerst nog een lange boeg voor de weg... eh... weg voor de boeg...
Al een beetje moe en nog niet eens vertrokken.
Arme Marcel op zichzelf aangewezen voor de nacht en arme Zinneke geen bezoekje, of jawel de buren gaan langs da's waar. Weer nieuwe gezichten, ze zal blij zijn als haar lievelingsmens terug is.

Nog even voortdoen nu. Over een dag of drie, vier het vervolg... of later natuurlijk.
Hopelijk houdt ons Vlekje het gezond want die voelde zich even onwel gisterenavond (inentingen ? Val ? ... ?) . Nu slaapt ze maar ze heeft toch al gespeeld én gekeeld, weer de oude dus. Joepie.

10 maart, 2017

Zomer Lente

In P zomert het met 25+ graden, hier eindelijk wat lentekriebels.
Af en toe wat zon en 10+ 😐 ... en daar ben ik dan al een beetje blij mee. Nog steeds een hoofddeksel en sjaal, soms nog handschoenen.

Vlekje gaat niet akkoord als ik de verwarming niet altijd aan zet als zij al kou heeft dus dien ik als verwarming indien mogelijk.
Vlekje kan heel lief zijn maar kent haar eigen klauwtjes niet, dat kan pijnlijk zijn of zelfs bloederig. Gneh.
Ook haar stem is ze nog niet verloren. Kweek. Auch. Om 7u doet dat extra pijn.

We tellen af. Eerst naar de arrivering van Samson en dan naar het vertrek, want amai zene...

Maria kijkt toe.
Of ni natuurlijk.

08 februari, 2017

2 Maanden...

...gescheiden.

Er komt nog wat bij maar het einde is in zicht.

https://youtu.be/gGR4h3bFbxs


Vlekje vindt dat het om één uur 's nachts welletjes is geweest en dwingt een slaapplaats af in mijn oksel. Rond 6 uur, schat ik, is madam klaarwakker, ze gaat dan uit eigen beweging iets eten, wat drinken, een kakje, een pisje, even het beest uithangen met één van haar vele caoutchouc slachtoffers, komt dan opnieuw mijn nog steeds diep slapende richting uit, zet dan precies naast mijn buis van Eustachius haar keel wijdopen. Net zo lang tot ik eindelijk doorheb dat ik het deken omhoog moet doen zodat ze zich opnieuw in mijn oksel nestelend luid spinnend weer kan opwarmen. 
Poezeke.
Soms zou ik haar nekske kunnen omdraaien maar de liefde haalt het dan.
Ze ligt in haar hangmat naast de chauffage nu.
Snurk snurk. 

13 januari, 2017

Afgedankt

De ene boom is de andere niet:


De hoekboom



Het muurboompje



De gekruisigde én ingepakte boom



De bondage boom



De verdwenen boom



De Chanoeka boom



De ándere soort boom



De kale boom


Oei

Niet enkel mijn kader valt gedeeltelijk weg ook het gegeven baart me zorgen. Arm boompje, 12 januari, net voor een tweede winterprik, en zie hem bloeien. Het is nu toch niet zo warm geweest dat ie een beetje verward zal geweest zijn. Hij hoort bij een kerk, mss is dat het probleem.

01 januari, 2017

R.I.P. C.

Sinds een jaar of twee was ze opgeslagen met haar prijzen. Een cola of een pintje betaalden we wel 60 cent ipv 50, rijk zal ze er niet van geworden zijn maar arm was ze sowieso niet. 
Clemencia is niet meer. 
We hoorden haar botten kraken, haar spieren lichtjes knarsen en ze kromp meer en meer maar het vocht bleef vlot over de toonbank gaan, nu ja vlot, ze schuifelde na de bestelling dan naar haar koelkastje, boog zich voorover en haalde de flesjes boven. Ja flesje, bedenk ik me nu, geen afval van blikjes of plastic, nee oeroude glazen flesjes bij Clemencia. Mooi zo
In een heerlijke slow motion nam ze dan de opener ter hand en liet het koolzuur ontsnappen. 50cent, 60cent, met schroom namen we dan het wisselgeld terug want ja het was geen Euro dus kregen we geld terug.
Ze vroeg ook steeds van waar we ook alweer kwamen, zowel plaatselijk als paspoordelijk, zo gaat dat want ja wij zijn geen Duitsers en dus net dat ietsjes anders. 
Ze wist eigenlijk alles, legde ook contacten, gaf informatie; over waterputgravers, zonnepanelen- of cementleveranciers en zag dat het goed was. Haar leven was haar cafeetje, het cafeetje haar leven. Ben blij dat ik haar kort voor het ziek worden nog gefilmd heb, heel kort, maar toch de waardin in beweging. 
Rust zacht Clemencia. 

En ja 1 januari 2017.

22 november onze katten en huis overgeleverd aan de nieuwste oppassers. H&V. 'k Was er gerust in en dat was terecht. Zinneke wegens een poot probleem én al op leeftijd toch maar afgesloten van de grote boze honden- , vossen en Midaswereld, gelukkig zal ze niet geweest zijn maar ze heeft die veertien dagen wel overleefd.
Marcel iets honkvaster mocht zelf kiezen of hij binnen dan wel buiten het mooi weer maakte. Midas bleef uiteraard gewoon buiten met nacht- of rustverblijf in garage.

3 december Anthropocene, 30 december gedaan. 

Vlek en ik in A'pen, hij met de rest in P.

En ziedaar wandelaars op onze nieuwe weg. Zij Portugese, hij vanalles met een Engelse naam en voertaal. Onze nieuwe buren zijn nie Angelina en Brad, ah ja die moesten zonodig scheiden, nee 't zijn A&S.

Over buren gesproken. We zijn on speaking terms met de andere buren. Ze konden ook niet anders, hun oppasser zou niet komen opdagen en hun nieuwe vierpoters maar vooral hun kiekens moesten verzorgd voor veertien dagen. Samson dus elke dag twee x per dag berg af, berg op, berg af, ...
Kipjes blij, poesjes ook en de buren ook... nemen we aan.
Even voor 14 dagen over en weer met de auto naar Engeland, pfieuw.

Voor de rest vooral kou in A. , +-17° in P... 😐

06 december, 2016

ANTHROPOCENE

NOG TOT 30 DECEMBER, VAN WOENSDAG TOT ZATERDAG TELKENS VAN 14 TOT 18 UUR:


GALERIE ARTODOMO
MINDERBROEDERSRUI 40
ANTWERPEN





14 november, 2016

November somber

November. Levenden gaan dood en doden worden herdacht. Het is dan grijs en somber maar hier schijnen de zon én de maan.







08 november, 2016

Gebroken en verloren

Toen er al wel iets gebroken was maar waarschijnlijk nog niets verloren.

Het oogt minder spectaculair vanuit het beneden standpunt maar het geeft toch een indrukje.

Nee, nee, niet langs hier, rechts vd rots bevindt zich het klimpad;


Net na onze afdaling startten deze mensen de beklimming.



Zou dit hem kunnen zijn. De mevrouw kijkt ernaar of is dat inbeelding ?



Deze man is de mijne, die ging halverwege (daar waar mijn hart iets harder ging bonzen, mijn keel verdroogde, mijn spieren en verstand verkrampten én waarschijnlijk mijn reeds twee dagen tevoren gebroken smartphone uit mijn zijzakje schoof) even op inspectie, het oogt weer minder spectaculair dan de werkelijkheid... 

Enfin, blij dat 'k beneden was en nooit meer naar boven hoefde, ontdekte ik dat mijn verlengstuk, zijnde mijn smartphone, onvindbaar was... Ojee, terug naar boven... 

31 oktober, 2016

November

Het kort af. Nog drie weken.

Zinneke heeft het na haar inspuiting bij dokter Bruno een week goed gedaan, helaas nu weer volop mankepootje. Arm schaap.

Het weer blijft het goed doen, niet meer zo zomers als de voorbije week maar toch flinke zonnige dagen, 24/25° C. 
De kotmadam kan er ook van genieten. (ook hiervan volgt er beeld en mss wel klank)




28 graden eind oktober

Warm, drukkend warm. Na een kleine week regen en veel nat lijkt het weer te zomeren.
De natuur is ook tot leven gekomen, veel beestjes met 6 en helaas ook met 8 poten maar ook de roodborstjes zijn in groten getale neergestreken én de slangen warmen zich op.
De ribbensalamanders opgevist en hun vrijheid weer gegeven.
Foto volgt in volgende post...


28 oktober, 2016

Van hot naar her...

... bijna sekteleden en een stel Engelse trienen dat wat ging tegenwerken.

Maandag, naar Mr. Bean's garage want vorige keer niet moeten betalen omdat we min of meer gezegd hadden dat we nog gingen terugkomen, enfin, de gas was toch op dus konden we dat combineren.
Om de tijd te doden in een dorp waar we eens ontbeten hebben op chips en cola een keer aan crème glace en cola/koffie gaan doen.

Onze wegen kruisten, niet enkel op de baan, ook bij Mr. Bean én tijdens ons gesnoep.
De juffrouw in kwestie had een aura van heb ik jou daar... of we 'Dingske' niet kennen, ze sprak zijn naam anders uit dan ik 'm gelezen had en dus viel hij niet meteen maar al vlug werd me duidelijk over wie we het hadden en met wie we te doen hadden want 'Mr. Dingske' bleek 'us'. Ze (zij en haar vriend) horen bij het gegeven. Een sekte mag ik het niet noemen maar het heeft er toch veel van weg, een meditatiecentrum met restricties m.b.t. bvb. onderbroekenzichtbaarheid, en laat mijn zomeruitrustingen nu net nogal wat prijsgeven ter hoogte van mijn zorgvuldig uitgekozen streepjes- dan wel bloemetjesonderbroeken, maar we moeten het allemaal niet zo strikt interpreteren, vertelde ze ons diep in de ogen kijkend met haar lichtgroene kijkers. Vriendelijke meid en ze doet vast geen vlieg kwaad, Mr. Dingskes verdient ze goed, met busladingen komen en gaan ze, de mediteurs.
En dat allemaal hier achter onze denkbeeldige hoek. Weten we weeral zie.

Volgende dag dus afspraak bij de dierenarts, ons mankepootje afleveren voor nazicht en terwijl met onze bolide ook naar het nazicht, althans dat was het plan. 
Mankepootje werd doorverwezen naar een andere dokter 40km verderop maar mocht zoals gewoonlijk nog even blijven terwijl wij onze boodschappen zouden doen, dit keer autocontrole inbegrepen. Helaas was dat buiten twee Engelse juffrouwen met een vuile tong maar vooral twijfelachtig verkregen rijbewijs gerekend. De baliemedewerkster/dierenverzorgster kende de werkgever van de ladies en kon deze overtuigen om de meiden te laten terugkeren en zich al dan niet er van te vergewissen dat de deuk in ons karretje wel degelijk paste in het uitsteeksel van hun Range Rover. 
Niet dus. Onmogelijk. Niks gevoeld, niks gezien, erger nog we verspilden hun tijd. De werkgeefster (die aan de telefoon redelijk had geklonken) kon zelf niet komen, die stuurde dus haar vent.
Een pedante kerel, groot ook en sterk denk ik, als ge daar nen trek van krijgt... Enfin, Mr. Wise Guy wist wel beter: "hoe komt het dat dit dezelfde kleur heeft als dit ?" (verwijzend naar een oude restauratie), wow ! die man was goed zeg. Een goochelaar was hij ook al, hij mat de hoogte van beide auto's op de plaats vd deuk en uitsteeksel maar slaagde er in dat te doen afwijken met wel een halve meter terwijl het zo klaar als een klontje was dat de driedimensionale puzzel klopte als een bus. En bla bla bla en bla bla. Fuck off. Hebben we niet gezegd maar dachten we wel. Zo oneerlijk mensen kunnen zijn, dat die trienen het niet gevoeld hebben wil 'k nog geloven maar de arrogantie van die man daar draait mijn maag van om. 'k Vraag me dan af of die kerel dat nu écht niet geloofde en dus zichzelf geloofde of die girls nadien toch nog een uitbrander heeft gegeven.

En dan moest die autocontrole nog gebeuren, met een kapotte voorlamp en een vieze deuk, dat zag er niet goed uit maar een geluk bij een ongeluk, de controleur was een mens van vlees en bloed en echt wel heel meegaand, wel even een nieuwe nummerplaat halen (zat eigenlijk wel id planning maar wegens omstandigheden dus niet gelukt in de tijd die we nog hadden) maar joepie: erdoor ! 

Dan poezezinneke weer opgepikt en naar dokter Bruno in ... ben 't ff kwijt... Platen, spuit en later ophalen.
Niet voor 't donker thuis en bijna niet gegeten, stressy dagske met naweeën.

Is inmiddels bijna twee weken geleden en onderhand toch wel stilaan uit ons systeem maar zo een toestanden knabbelen steeds weer een stukje af van het sowieso al afgebrokkelde geloof in de eventuele goedheid van onze soort.

En dan is er ons Zinneke nog... 

23 september, 2016

Zuur- en andere pruimen

Precies als ik nog geen twee uren tevoren bedacht dat 'de Alentejaan' of met uitbreiding 'de Portugees' (in zoverre we van 'de' kunnen spreken natuurlijk) toch een vriendelijk volk is krijgen we te maken met de vleesverworden tegenstelling.
Misschien een beetje plastisch uitgedrukt maar de uitbaatster van het Alentejaans-Twin-Peaks-meets-an-American-werewolf-in-London-café maakt geen gemoedelijke gevoelens los. 
Met mondhoeken die last hebben van de zwaartekracht stiefelt ze acher haar toog richting cola of andere zoetigheid waarmee we onszelf op een warme dag wel 's trakteren on the road. 
Wist ik op voorhand dat we 'de' stoeltjes vast niet zouden mogen verzetten (en terugzetten) dacht Samson haar hart te veroveren met een beleefde vraag daarover. 
"Nee !"
"Wat denken die Duitsers wel, dat ze zomaar mijn stoelen én mijn café mogen fotograferen." oppert ze, inmiddels terug gezeten, tegen haar gezelschap bestaande uit een man en vrouw van ongeveer haar leeftijd (ergens in de 60). 
De man heult oogrollend met de vijand, de vrouw schijnt het niet helemaal te snappen. S. gaat in discussie, ik lach het weg, sterker ik wuif nog bij het vertrek en prompt wuift de vrouw terug, een chao (ciao, da-aag) inbegrepen.
Ach ja, ik probeerde het te plaatsen in een brede context, er staan daar wel 's mobilhomes die misschien hun wc legen in haar prachtig maar niet zo welgeurend Frans pissijn, er komen vast Duitsers (en andere niet-ingezetenen) goedkoop een feestje bouwen of andere bezigheden botvieren met alle gevolgen vandien. 
Zo gaat dat, sommige landgenoten kunnen het zo verknoeien voor de goedmenende anderen, een universeel gegeven.

Hierover, wordt er een nieuw dak gelegd langs de ene kant (de Portugezen) aan de andere kant (de Britten) ging het leven met enige regelmaat zijn gang maar nu kunnen we er niet meer aan uit, we moeten nog wat roddels en weetjes zien te scoren. :)

Pruimentijd. Maar ons boompje is dood. :( 

18 september, 2016

Deadlines

We stellen deadlines. 
Eind november noordwaarts. H&V komen de honneurs waarnemen. 
Zinneke mankt al een hele poos, soms wat minder, soms gebruikt ze het pootje helemaal niet.
Anita miszag helemaal niks en wij eigenlijk ook niet aan de platen, maandag komt er nog een andere dokter eens kijken maar 'k vrees er wat voor. Niet fijn een gehandicapte poes achterlaten bij vreemden.

Die van hierover schijnen te gaan blijven.
Kinderen elke dag naar school. En wat burenroddels meegekregen. 
Het zij zo. 
Vlekje steekt elke dag haar middelvinger op. 

14 september, 2016

Regen

13 september, in de lage landen is 't puffen naar 't schijnt, hier hebben we onze eerste najaarsbui gehad. 't Moet 's nachts gebeurd zijn want 'k heb er niks van gemerkt maar de dag bleef koel met zo een 23° wegens een westenwindje, ook vandaag is 't nog afkoelen met ongeveer dezelfde temperaturen.