Totaal aantal pageviews

26 april, 2018

Verjaren, reizen, exposeren, ...

Hmm, waar waren we gebleven ?
We zijn nergens gebleven, we hebben wel ver-bleven en beleefd.

Half april zoals gewoonlijk verjaard, een tripje al dan niet in 'eigen land', dit jaar nog eens gekozen voor Olhão en geen spijt van gehad.
Eerst wandelen in het, buiten het seizoen en ver weg van de Chinese rommelwinkels, nog best wel aangename oude en hoge Albufeira, dan naar het nieuwe Albufeira, dat met een hoog Las Vegas gehalte, daar in een rustig achterstraatje kunt ge eens lekker veggie gaan, buffet, zoveel ge op kunt... en da's soms veel, moest maar zo lekker niet zijn... en oh ja slechts voor 7,5€ / persoon:
https://www.facebook.com/restvegetarianoeurasia.saenger/?rf=199551933421610

Buik vol.

Op naar ons verblijf in de buurt van Olhão, niemand thuis.
Ze hadden zich misrekend. Dan maar voort verjaren in het natuurpark Ria Formosa en watertandend uitkijken naar het plaatselijke Indiaas restaurant. Indian Hut. Niet makkelijk gevonden maar wél lekker.

Die Duitsers konden maar zorgen dat we eindelijk op onze kamer konden en zo geschiedde, we kregen een upgrade. Mooi zo. Flinke kamer, groot bed en 's morgen een heel lekker ontbijt.
Die mijnheer was wel een praatvaar. 

...en dan weer Albufeirawaarts, inkoopjes want veel moest er niet meer in huis gehaald, de oppassers waren immers al bijna on their way...

Altijd toch een beetje spannend steeds die nieuwe mensen; "Ja, we staan hier aan witte huizekes." Haha, we zijn hen dan maar gaan halen; Limburgers, waarmee ik dan weer niets wil gezegd hebben.  Zinneke zag hen alvast wel zitten en Marcel begint dan wel een klein beetje te veranderen maar is toch nog steeds een gemakkelijk beest. 

Volgende dag ons Plak in de auto gezwierd en noordwaarts getrokken. Er zat nog een zondag tussen, een dag waarop we toch niet veel zouden kunnen doen op ons aankomstadres dus even wat getufd door heuvel en Frans dal, mooie dorpen en natuur mogen aanschouwen, even wat relaxter van die onnozele saaie en best wel prijzige autostrades vandaan. Stokbroodje, kaasje en cola, helaas veel te veel cola maar ook water in aanslag want 't was warm onderweg en een warme auto kunt ge zelf wel even verlaten maar ons Vlekje zou daar niet mee gediend zijn, een uur in haar mandje zetten is ook niet echt een optie dus de tocht werd verder gezet, hoe langer hoe heter, 28° bij aankomst. 

Valladolid, San Sebastian, Bordeaux, ja zelfs Parijs, een fluitje van een cent maar ter hoogte van Antwerpen nog dik in de file gestaan.

Maandag voorbereiding, dinsdag nog meer en woensdag voor het eerst in enkele uren een expo op poten gezet. Wat zenuwen en onzekerheden maar alles komt altijd (of toch meestal) goed.
Te Brussel. Ook wel weer veel Limburgers. De Limburgse Brusselaar blijkt een veel voorkomend fenomeen maar dat kan natuurlijk ook toeval geweest zijn... of net niet natuurlijk.

Was een fijn en lekker feestje. 

En eind goed, al goed, voor ons maar alles kan toch nog altijd beter (soms toch)... 
We wachten af...

Morgen gaat Snottebel naar zijn mogelijke aankoop kijken en 'k ga mee, ook eens goed kijken, West-Vlaanderen here we come...



03 april, 2018

18 jaar

Niks meer aan te zeggen maar dat hebben we eigenlijk nooit gedaan, zij maakte de beslissingen en als wij ze maakten ging ze er enkel mee akkoord.

Nonkel Basil was al lang ons katervriendje, later kwam een ander deel van de kweek hierover af en toe eens poolshoogte nemen en een ander deel was uiteindelijk niet meer weg te slaan. Toen de buren dan definitief al hun ziektes en zorgen meenamen naar Lissabon en later terug naar Engeland zaten wij opgescheept met een aantal snorrebeesten waar we niet naar gevraagd hadden.

Met haar hadden we al kennisgemaakt toen ze nog een klein Splodgeke was, een maand of 5 ofzo, 'k vond haar al meteen een specialleke, niet in het minst omdat ze ook, zoals mijn Frauke, een schildpadje was, een kleinere en dunnere uitgave zeg maar. Splodge liet zich die eerste winter ook al flink kennen toen we een keer op bezoek waren bij haar mensenfamilie, hun koelkastje werd gebruikt als verwarming en toen dat even niet mocht werd onze schoot zonder pardon ingenomen. O wee als we wilden bewegen, haar scherpe klauwtjes (waarvoor ze soms de nickname 'Klauwdia' krijgt) prikten dan ons vlees open. Geen gewoon dier en net dát beest maakte de definitieve overtocht naar ons domein, samen met Basil en achterneef Bova (ex-Arnie), de eerste jaren moesten ze het, mits een voedselvoorraad, vaak maanden of weken zelf zien te rooien, later trok ze gewoon bij ons in. Basilke heeft ons definitief verblijf helaas niet gehaald, zo triest want Basil was toch wel een heel lief trouw vriendje geworden. Bova, de koddige kater, bleef nog een tijdje maar is toen ook definitief verdwenen.  
Maar mevrouw Splodge bleef present, we doopten haar om, Splodge bekte niet zo, dus eerst nog even onofficieel 'Plop' en toen officieel (met paspoort en al) Vlekje. 
Vlekje leerde Frauke kennen én Bache en Senauke, ook Pipi had haar intrede gedaan en kleindochter Zinneke was ook al af en toe van de partij. 
Vlekje, in de volksmond wel eens 'Plakske' genoemd bleek trouw gezworen te hebben aan Monte C., met geen stokken meer weg te krijgen dat beest, niet dat we dat geprobeerd hebben maar 't was duidelijk, hier zou ze komen wonen, hier zou ze geserveerd worden de komende jaren, van hieruit zou ze later ook ontvoerd worden naar koudere streken maar wél met centrale verwarming, dus geen probleem voor Vlekje. 
En gisteren kreeg dat monsterke een roomtaartje in de vorm van 18, de 8 heeft ze zelf helemaal lekker opgelikt, de 1 werd verdeeld onder Zin en Marcel.
18 jaar en eigenlijk nog best goed te been, ze ziet nog goed, speelt zelfs nog en haar kaka is nog om u tegen te zeggen. 
Wel potdoof... tenzij ze doet alsof natuurlijk.
Lang Leve Vlekje !

Aankomen en verjaren enzo

20 Maart om 7u20 vertrekt het vliegtuig, 2 uur op voorhand daar zijn, geen idee of er dan al een trein is, laten brengen was een moegelijkheid maar ach dan denkt een nachtraaf, ga gewoon al de avond voordien, neem een mondvoorraadje mee, wat lectuur en het zal vlug 5u zijn.

Niet voor het eerst dat ik dat doe maar 'k vond zo niet meteen mijn draai, plaats; er was iets veranderd, maar wat ? Zomaar een paar seconden was ik Zaventem en de aanslagen vergeten.

Hapje eten tussen de Afrikanen en Chinezen en een wandelingetje.
Een meer afgelegen plaats maar ongevaarlijk.
Een poosje later gezelschap -op afstand weliswaar- een marginaal koppel en later aan de andere kant een soort Rus.
De mijnheer die er eerst zat had zijn plaats verruild voor een plaats aan de overkant maar daar kom ik nog op terug.

Marginale mijnheer legt zich erbij neer, marginale mevrouw tatert lustig verder, denk dat mijnheer in slaap is gevallen maar die vrouw blijft kletsen...

Ondertussen al 4 keer gaan plassen. Met pak en zak. Mijnheer Rus heeft intussen plaats genomen en Mr. Rus heeft begint filmpjes te bekijken op zijn smartphone. Luid. Nogal storend. Het is inmiddels bijna 3u en ik wou me er ook even bij neeleggen, niet voor niets 3 stoelen 'gereserveerd'. Mevrouw Marginaal vraagt nogal bot of het wat stiller kan, die mens durft niet anders en zet z'n ding af. "Merci." Zegt ze en vervolgens zet ze haar decibels weer in. Toch een hazenslaapje gedaan. 

Zaventem werd gepoetst, waargenomen en ontwaakte uiteindelijk rond 4u. Ik ook dan maar; richting douane en verderop nog wat soezen.

Lang geleden dat ik nog zo slecht heb gezeten, blij dat 't gedaan was dat vliegen. 

Op naar het logeeradresje. Wachten op de jarige. Dat duurde en duurde. Begon me al zorgen te maken, de mens durft al eens verloren te lopen.

Herenigd. 

De mijnheer, -Maaik geloof 'k- onze gastheer was een Belg, goed ontbijt ok hoor, de Maaik mag ons mss nog wel eens verwachten...

Vervolg volgt nog, ook ons Vlekje moet nog aan bod komen want die werd vandaag 18. 18 ! Niks meer aan te zeggen. Nooit gedaan eigenlijk.




18 maart, 2018

Maart

Begin maart: Eindelijk regen dus. Plantjes blij. Boeren blij. Wij blij. Stiekem ook wel minder blij omdat de temperaturen zakten, de bliksem insloeg en de voorraad wel flink aangevuld was. 

Inmiddels een dorp bij wie het water aan de lippen staat 'o povo viveu com o coração nas mãos', de natuur herstelt zich, het leven gaat verder en de kans op verzuipen is niet miniem, het landschap verschuift en straks... straks droogt alles weer op, de kurkeiken, als ze al niet stervende zijn, kurkdroog, de eucalyptussen zullen weer opgaan in stekskes en rook, we zullen de laatste druppels op ons hoofd deppen en oppompen en dan... dan zien we wel weer verder.

6 Maart --) naar B.
9 Maart --) gewikt, gewogen en goedgekeurd
Weekend --) Saudade
13 en 14 --) de zee, kijken, wikken, wegen en goedkeuren
18 Maart --) koffers pakken... of mss nog een koekebakske...

Het vriest
Op het terras
Zijn stoeltje zo leeg
Zijn plaatsje
In zijn tuin
Ik mis ons kattenkereltje
Toontje rust zacht

De zee

De zee en de bergen, beiden stralen ze magie uit, hun schijnbare onvergankelijkheid, hun oneindigheid én de zon schijnt er altijd net dat ietsje meer.

Verwondering in Limburg, Luik was een kanshebber, de Ardennen vast ook maar het is de zee geworden. 
De Koningin der Badsteden, een afbrokkelend imago én gaanderij, vergane glorie met hier en daar een opflakkering van moderniteit, een nieuw stadion met een 'kapitein' die het schip moet verlaten, een Portugees die een gekarteld mes tussen iemands ribben plant, loslopende Tsjetsjenen..., de mafia tiert welig... zegt men, binnenkort een megabordeel met voedselbedeling en een taverne... of zoiets.

Oostende. Een studio met zolder. Hoofdpijn, druk op de schouders en veel spannende plannen...

04 maart, 2018

Regen en storm

... en áls 't hier waait dan waait het flink.

Eindelijk regen ! De natuur herleeft. De boeren ook blij.
Stiekem natuurlijk ook een beetje minder blij want nu is 't geen mooi weer meer, het was zo heerlijk toeven in de zon, de nachten koelden soms wel flink af, sommige plantjes krijgen nog wat huisarrest. De ander plantjes zijn blij, eindelijk vochtige voetjes, sommige staan meteen te botten, andere, zoals de mimosa is dan weer bijna uitgebloeid.

Maar die wind toch. Ze hadden dat hier beter Monte Vente genoemd, wij vangen hier nogal wat beaufort als ge 't mij vraagt.
Gelukkig staan onze panelen toch stevig in de grond, de nieuwe, die reeds klaar stonden, namen bijna de vlucht.

"Zet die toch binnen, dat kan hier serieuze wind vangen."
"Bwah nee."
"Tsss." (ezel)

Ik moet er natuurlijk geen tekeningske bij maken...
Panelen staan nu (lichtjes geschonden) binnen.

Beneden staat er nog zo een geval.

"Ik wil hem toch liever daar."
"Ik zie dat zo ni zitten, het moet niet daar waar gij hem niet wilt maar hier is 't geen goed idee; de grond gaat hier schuiven, afbrokkelen, kortom, hij staat hier niet goed."
"Bwah jawel."
"Nee, zeg 'k." (kieken)

Hij staat er nog, een beetje kadul en inmiddels op 't randje maar hij staat er nog wél. Maar 't was mss toch ni zo een goed idee... "we zullen hem verzetten."
Zal wel moeten of hij ligt er met zijn poten omhoog.
Woonwagen. Gypsy wagon.

Zal maar stoppen zeker.

Overmorgen het vliegtuig op.
Richting ziekenhuis.
Test test.
Astma; wie had dat nu kunnen denken.
Medicatie. Cortisonedingen, moet niet te lang duren wat mij betreft.

Zinneke schildklier.

22 februari, 2018

Samenvatting

Toch ook nog vlug een samenvatting.

De reis

Deze verliep een tikkeltje anders dan gewoonlijk. Auto groot maar niet groot genoeg om ons er nog bij te leggen; zonnepanelen van een behoorlijke afmeting in de kofferruimte. Vlekje kon er nog net bij.
Vlekje braaf.
Drie hotels op stelten gezet maar voor de rest braaf.
Neuh, Vlekje écht braaf, soms haar keel eens open maar nooit op volle kracht. Maar Vlekje een beetje ziekjes, in het laatste hotel werd het wat moeilijk met kaka en/of pipi...
Zondag aangekomen, onze sitters nog ontmoet, danku S & E, onze beestjes weldoorvoed, huisje netjes én een kadootje (2 tassen, een chocolaatje, een kaartje en kattensnoepjes 😆 ), ook veel kaas achtergebleven, da's altijd goed maar biokaas en geitenkaas is extra fijn; nu 'k er zo over nadenk... nee 'k ga 't ni zeggen... of toch... 't waren dan ook weer Nederlanders die hier het mooie weer mochten maken... ahum... kaaskoppen dus... voila nu heb 'k toch toch gezegd maar 't is met de beste bedoelingen. I love kaas... én keeskoppen. Ze zijn soms wat luid maar dat zijn Antwerpenaars ook. 

Hotel 1 in Fr. was een barakje, een wooncontainer, behalve niet zo 'n proper ogend hoofdkussen (waar ik verder toch nooit mee slaap) en dat dus al een zwier kreeg, was dat ding best handig, een bed, een wc en een douche, meer moest dat niet zijn. Het ontbijt was ook heel eenvoudig maar wél lekkere croissants en échte boter.
Hotel 2 in Sp. was heel ok, een wel héél erg goeie douche, dus de haartjes nog wat uitstel tot de volgende bolwassing gegeven. Het ontbijt was héél goed, nootjes, da's toch een plus en voorts al wat nodig was om lekker én al dan niet gezond te ontbijten. Daar gaan we mss nog wel eens, net het middelste dus dan kan wel eens lukken.
Hotel 3 in P. was dan weer een beetje minder, mooie grote kamer maar verwarming via airco, ok goed beter dat dan niks maar er waren wat mankementjes, slechte ramen, badkamer ook mooi en ruim maar geen goeie douche en de wc bleef stromen, het ontbijt was ok maar niet zoals de dag voordien. Wel elk apart gaan ontbijten voor poezemieke, die was wat minder.

En dus maandag al naar de dierenarts, Samson wat veel op de pot gezeten die nacht en ikke... een kop op halfzeven... maar toch meegegaan, had niet gedacht dat het zo erg zou worden, die panelen zaten nog in de koffer en daar had ik me bij neergelegd, ik kon ook niet anders, barstende koppijn, kotsmisselijk... Van hier naar daar en telkens weer naast de panelen neergevlijd. Even een wandelingske, ik zou wel kotsen waar het me uitkwam maar mss kon ik wel ergens iets discreter een vinger in m'n keel gaan steken.
Het licht deed pijn. 
"Naar de zee ?" vroeg Samson.
Ik zei dat dat goed was. Frisse lucht en ongegeneerd de darmen uit m'n lijf kotsen, 'k zag het al helemaal voor me. 😁
'k Haalde het niet, gelukkig stond daar voor me het kattenbakje van ons Vlek, het arme dier zou het mss nog moeten gebruiken nadat we haar weer zouden gaan ophalen later maar 'k kon me niet inhouden en gelukkig stond het er toch maar, waarvoor kattenkorrels al niet goed zijn. Daar was 'k al vanaf, de koppijn zou ook wel gaan wegdeemsteren en zo geschiedde, poes nog opgehaald en the long way home...
Vrijdag nog eens terug met haar pipi. Grmpf, waarom wonen we ook in het hol van Pluto. 
Vrijdag terug met de pipi én met ons Zinneke, zeuren én zeveren...
Ons kleintje eet ons arm maar dat is omdat ze dus een schuldklierprobleem heeft wist onze dierenarts te zeggen. Ocharme. 
Maandag weeral terug, voor haar medicatie deze keer.

Wel lekker gegeten en niet gekotst, ons vegetarisch restaurantje te Albufeira, voor geen geld (7,5€) en verzorgd lekker. 
Eurasia. Doen


21 februari, 2018

Alarmfase 10

De palmkever.
Heb hem of waarschijnlijk háár gezien vandaag, oog in oog met de vijand. Mijn liefste, mooiste boom, de Phoenix Canariensis, mijn palmboom, als klein ukje gekregen, heeft prijs. Snik. De angst was steeds daar maar 'k hoopte dat we ver genoeg van de volgende boom zaten maar de smeerlappen hebben er dus een neus voor.
Mijn trots, mijn zuiders gevoel... 't is aangetast. En het ergste van al is uiteraard dat er niks tegen te beginnen is, er bestaan wel bio-probeersels en het zware geschut zou ook ingezet kunnen worden maar da's vuiligheid en er heerst hier al net iets teveel vuiligheid naar m'n zin.
De boertjes buurman zouden ook twee geiten hebben kunnen inzetten maar neen: de gifspuit erop, op de bramen, de bramen die woekeren, ze overwoekeren zeg maar, maar op grond die ze toch nooit meer zullen bewerken, wat voor zin heeft het dan ? Juist. Geen. De smeerlapperij zit nu dus in ons grondwater.
In ons wát ?
Ons grondwater ?
Water ?
H20 ('k Weet ni hoe ge zo 'n klein tweetje maakt.)
Enfin, water dus... wel dat staat op een héél laag peil. Alarmerend laag zeg maar, de waterput is diep, héél diep en het water dat vormt nog een bodempje, veel te weinig dus.
De regenput is ook bijna leeg. Ramp o ramp dus. 
De voorspellingen kondigen soms regen aan maar in laatste instantie verandert dan dat bericht, zouden de komende druppels van aanstaande week ook al snel opgedroogd zijn of zullen de sluizen eindelijk eens opengaan. 
Ik zet mijn regendanske alvast in zondagavond...

We hopen dus op regen maar heel stiekem genieten we natuurlijk ook van de zachte temperaturen overdag, de zon krijgt alle kansen, af en toe een wolkje of wind uit een foute hemelstreek maar het zijn weer mooie dagen op heuvel M. 17/18°C, meer moet dat niet zijn nu. 



05 februari, 2018

Troost

Van hot naar her. Het land doorkruist. Brussel, Herman Van Veen Park in weetikveelwaar, Beringen, Beernem, Oostende, Ronse, Blankenberge, Uitkerke, Zichen-Zussen-Bolder, maar écht hé, Zichen-Zussen-dinges, The Dutch Mountains, Maastricht, ... 

Vandaag een arend in Zelzate, een ooievaar in Knokke en een kiwiboom in Blankenberge, mijn dag had niet meer stuk gekund, ware het niet dat er een interessant pand door onze neus werd geboord. We hadden toch de plannen gevraagd, we zouden maandag toch terugbellen ? Tss, voorts geen klachten van die immo mensen eigenlijk feitelijk, alleen dat dus. Oostende, koningin der badsteden wij geven niet op.

Kon niet anders dan toegeven aan de frietbegeerte van Samson en daarna werden we getroost met een warme chocomelk en... een bakje troost, Italiaanse dan. 
Naast een vuurtje in de zon mocht het buiten rustig verder vriezen en waaien. Naast onze warme drankjes, een plakje cake én een mini chocomousse, tot het uur ons uit onze ontdooiingsfase wekte, op naar het volgende pand dat ons het gemiste echter niet kon doen vergeten.

14 januari, 2018

Toontje

Achtergelaten ? Baasje overleden ?
Wie zal het zeggen. Zo 'n 12 jaar geleden bezoek op ons terrasje: een zwart kattinnetje en een gestreepte kater. Mooi. En lief. Maar niet écht op ons verlanglijstje. Dus adoptie adressen gezocht, het kleine, zwarte poesje kregen we geplaatst, die met het 'cartoon' kopje niet...
Met een verre verhuis in het vooruitzicht niet optimaal.
Geen keuze. Asiel zagen we niet zitten, we zouden het beest wel blijven voeren en we zorgden voor een nestje op het terras.

Paar jaar later, onze 3 kleine huisgenootjes zouden een nieuw leven in een nieuw land te beginnen. Voor Toon, want zo noemden we inmiddels 'die met z'n cartoonkopje' moest er nog een oplossing gevonden worden. Een honkvast dier, paniek als de deur achter hem sloot, nee, we mochten hem niet onthechten, zijn tuintje(s), zijn terrasje, zijn habitat. Buurvrouw K. heeft zich enkele jaren over hem ontfermd als we er niet waren, zodra we weer in B waren, vaste stek op het terras. Toon blij, wij blij. Altijd present. Een tukje, een wandelingetje, een hapje, een snoepje, het zonnetje op zijn bolletje, knus onder het 'jaszeil' op het fleecedekentje bij regen en ontij. Na het vertrek van K en de komst van nieuwe buurvrouw T kwam er wat verandering in, Toontje kreeg een kattenluikje, leek hij wel van gediend, een keertje luilekker op de zetel beneden, het kon hem blijkbaar wel bekoren maar het hoefde niet per se, hij lag net zo lief een hele flink vriezende nacht op 'zijn stoel' op het terras. Ons goed. Zijn keuze. Toontje baas.
Maar sinds vrijdag vond 'k hem wat stilletjes. Niet zijn gewoonte. Bedelen ging hem tot voor heel kort nog heel goed af. 
Gisteren een snoepje voor z'n neusje. Geen reactie maar geen minuut later een flinke epilepsie aanval. Da's schrikken, ook al ken ik het fenomeen nog. 
Buurvrouw T uithuizig, partner B opgetrommeld en wij naar de dierenarts van wacht. Spuitje, pilleke, bloed getrokken. De nacht bracht geen soelaas, Toontje nog steeds voor pampus deze ochtend. 
Had er geen goed oog in. 
Dierenarts heeft hem deze namiddag uit z'n lijden verlost.
Wij lijden onder het verlies van ons lief, gek, tikkeltje vreemd bolleke poezenwol.

Adieu Toontje, ik denk dat ge wel een mooi, fijn leventje hebt gehad. Voor altijd in 'zijn' tuin.



07 januari, 2018

Een week later

De Kobe gezelschap gaan houden. Kobe blij, Vlekje misschien wat minder.
Bamboe bloempotten 1 + 1 gratis in de Hema. Ondertussen al een heel aantal potten die mee moeten. 
En de fiets, die stremt tegen. Zwaar trappen.
Morgen nazicht.

01 januari, 2018

Het begin 1 januari 2018

Ergens eind november kondigde ik 'het einde' aan, een dikke maand later zitten we weer aan het begin. Al is dat natuurlijk allemaal relatief.
Maar goed, ik hou wel van getallen en data, 1 januari is net weer zoveel beter dan 4 februari om met nieuwe lijstjes of voornemens te beginnen, qua aanvoelen dan toch. Een beetje orde en overzicht in de chaos en janboel, 't kan voorzeker geen kwaad.

Toch nog een overzicht om ons toekomstig achteruitdeinzend geheugen te steunen:

We zijn ergens in november blijven hangen. 6 weken om er weer iets spannend van te maken, deze keer in een uithoek van het Oost-Vlaamse land. Ronse. De Vlaamse Ardennen. 

Nieuwe oppassers. Wederom. Wederom noorderburen. Zag er ok uit en is ook wel weer goed afgelopen. Van horen zeggen.
Zit/lig hier weer al even alleen met mijn oud gevlekt moederke dat af en toe nog wel eens zotte kuren vertoont en elke nacht de uitersten van de logaritmische schaal aftast. Decibels dat er uit dat tere poezenlijfje komen.

Het mooi ronde 1 december stond geprikt als vertrekdatum en zo geschiedde. A long long journey. Again. Maar er viel, in tegenstelling tot de vorige keer, wat te beleven, hier en daar wat sneeuw en bevallig licht. Qua temperatuur viel het nog wel mee 's nachts. Geweldige slaapzakken ook. 

De koe. Zou zij geen koude pootjes hebben ?
Poten.




Stillevens in een ooghoek en meerijdende accessoires. Dolletjes.




Toen de zon opkwam, een dorp nog gehuld was in een blauwe waas en de wagen nog over de wegen manoeuvreerde


3 Dagen later. Een week tijd om veel te veel te doen. Enkele uitstellen brachten rust, zelfs de terugvlucht werd uitgesteld. 

Maar eerst opstellen en pizza eten, 2 pizza's én een gratis koffie. Waar was het ? Oudenaarde ? Leve de Pizzahut. Jalapenos.

Een opening op een zondag, veel sneeuw, weggespoeld zout en koude. Ik zou thuisblijven. Anderen bleken het toch de moeite te vinden, van ver of minder ver. Geen solo dat hielp ook.
Eten. En wegwezen.
Slapen en vertrekken.
Valse start.
Gelukkig konden onze oppassers een beetje langer blijven. Marcel vast blij. 
Twee dagen later wél richting P; 

En gisteren de laatste dag van 2017; Park Spoor Oost. Sisyphus. Absurdisme. Water en Vuur.


23 november, 2017

Het einde...

...van november is nabij. 

De zomer of lente of herfst of hoe ge die voorbije weken kunt noemen zijn blijkbaar ook even voorbij.
Sinds de eerste dagen van november waarin er een flinke bui of twee, drie is gevallen konden we enkel nog maar genieten van een geweldige en wel hele late nazomer, plus 20° iedere dag, bovendien vergat de wind te waaien wat die anders altijd doet hier en 's zomers voor een aangename verfrissing zorgt maar 's winters behoorlijk zorgen kan voor minder aangename momenten.
Maar goed, vandaag kwam die wind wél flink opsteken, al woei die uit het zuiden, we waren al snel uitgewaaid. Nog snel het één en ander naar binnen en zonet brak het dikke pak wolken open. 
Eindelijk nog eens wat vocht in de grond.

Vanmorgen onze nieuwe stoofbuis dan maar eens getest want voor de rest heeft die nog geen energie moeten leveren, overdag stond tot een paar uur geleden de deur nog elke dag open en 's avonds onder een nepdonsje, nog geen kou gehad, mooi zo.

Maar we staan alweer op vertrekken, de laatste verf- en andere strepen, opruimen, oprommelen, opkuisen, ... want... we verwachten weer een oppaskoppel, onbekenden weer dit keer, toch altijd een beetje spannend... De Vlek gaat weer mee.

Hierover weer kommer en kwel, E is niet goed en het ziet er niet ok uit, hele familie vertrokken; eerst zouden we de zorg weer overnemen voor de kippen en katten maar het Zweeds/Hongaars koppel met baby heeft hun intrek genomen. Toch wel een beetje 'oef'. Hoe de toekomst er daar gaat uitzien is nog onzeker... 

22 oktober, 2017

Thui-uis

Die madam haar paspoort gevonden en uiteraard niet nodig gehad. 
Madam is weer superbraaf geweest, ik daarentegen was wat lastig. 'k Vond het echt een heel saaie tocht. Voor het eerst dat ik het zo beu was die rechte lijn van punt A naar B. Gelukkig, nu ja overdag is dat dan iets minder, zat de temperatuur wel lekker, zelfs nog helemaal in het noorden van Frankrijk heerste een zwoele nacht. In de Spaanse bergen bleef het +20 's nachts, het was wél half oktober hé. Nu ja ook in B genoot men van de heetste 15de oktober sinds de metingen. 'k Geloof dat er iets aan de hand is.

Ook in Portugal loopt het helemaal uit de hand, het land, en dan vooral het noorden en midden is stilletjesaan geroosterd.
Slechtheid, domheid en slecht beheer; subsidies voor eucalyptus, er is iets dat ik niet snap.

Maar zie daar, het land in lichterlaaie maar eindelijk, finally, finalmente... regen... een druppeltje op een hete plaat hier maar de nacht nadien toch flink wat vocht uit de hemel gevallen, geen dag te laat.
Inmiddels alweer volop zon, iets koeler maar nog warm genoeg voor korte mouwtjes overdag en de stoof moet absoluut nog geen dienst leveren.

Nog maar pas gearriveerd of we moesten al naar de keuring met onze kleine T, geslaagd... oef. 
Dag nadien overnachtend bezoek, Ni & Ti, uit Spanje, Ni dacht dat we zo goed als buren waren, zijn we ook, in land uitgedrukt dan, in kilometers niet echt.

En dan alweer naar de Algarve, voor boodschappen deze keer, gewone maar ook bouwmarkt ophalingen, onze steentjes... jeuj... en een bezoekje aan de nieuwe Ikea voor deuren, snuisteren id koopjeshoek dát helpt, ons budget werd er weer wat ruimer door... jeuj... een inkomdeur, nog nooit zo een dure deur gekocht denk ik, in die stomme MaxMat dan nog. 
In die Maxmat loopt geen kat, het is er 's zomers een sauna en het personeel is er niet gelukkig, althans naar de klanten toe lijkt dat toch zo. 


Rood is mijn lievelingskleur.
Ikea eten is zieke mensen eten.
Zinneke is een zeurtje.


... en hierover zijn ze ook terug. We waren reeds uitgenodigd 'for a meal' maar Ni & Ti moesten ook eten krijgen en dus ging dat ff ni door. Volgende, inmiddels deze, week, moeten we maar 's langskomen... ja, maar deze week rollen we de rode loper voor I uit, dus ja... we zien wel.

Oppassers. He & Vi hebben dat weer goed gedaan, de nieuwe staan al id steigers...

Nog maar weinig rust gehad tot nu toe en we moeten er de komende maand ook flink tegenaan gaan alleen weten we nog niet goed hoe... maar vandaag Jan S op de chat met een fijne vraag 😊. 








13 oktober, 2017

Vertrek zuidwaarts

Et voila, we staan weer bijna vertrekkensklaar. Linkeroever, Meerhout, Antwerpen en Rotterdam achterlatend.
Lieve Roshi, molligedollige Sunny, wat een schatjes waar ik (en de koningin-moeder) voor mogen zorgen heb. Die laatste gaat haar verjaardag nog vieren zeventigen aldaar.

Het waren me wel een drukke weken zeg, weet helemaal niet meer hoe het eigenlijk allemaal in elkaar zat, uren, dagen, data, bedden, katten 😆 'k sla ze allemaal door elkaar maar ook de seizoenen kloppen niet meer in mijn hoofd, of ligt dat niet enkel aan mijn hoofd ? 
+20 nu, te Antwerpen, 13 oktober
de afgelopen weken +30 in Portugal

Hmm.

ANNA3, TARMAX, we zullen het niet gauw vergeten.

Nu die madam haar paspoort (waar ze overigens nog nooit naar gevraagd hebben zoeken)...

03 oktober, 2017

Rotterdam al

OK tober. Al.

Tamara is al lang weer verleden tijd.

Veel gedoe om vertrekkensklaar te geraken vorige maand, schilderijen opsturen (en hopen dat ze p tijd zouden aankomen), het huis klaar maken voor de oppassers met ervaring H&T, de achterblijvertjes over de eerste dagen heen helpen, onszelf klaar maken én ons Vlekje in het verhaal laten passen want die zou voor het eerst gaan vliegen.

Haar paspoort laten zoeken. Gelukt !
Laten opsturen. Gelukt !
Een mandje kopen. Bij de Chinees. Pff.
Een overnachting boeken. Orient.

Het station vond ze niet prettig.
Tijdens de treinreis werd ze na een twintigtal minuutjes toch wel moe van haar eigen gezeur en ging ze een uiltje knappen.
Orient. Kwartiertje stappen tot het appartement, dat zou ze ook nog wel aankunnen.
Na 5 minuten exploratie vond ze het helemaal ok en mocht ze wat ons betrof alleen thuisblijven. 
Wij gaan schransen.
A volonté, dessert inbegrepen, drank niet. 12,5€ pp

The next morning terug in haar benepen mandje gepropt en allemaal samen naar de luchthaven. Zij en ik op een Brussels Airlines, Samson vijf uur later met de veewagen... als die al vertrekken zou. 

Braaf Vlekje. Flink gevlogen. Geen kaka noch pipi.
Ook niet in de auto op Zaventem want ze had een privéchauffeur toegewezen gekregen. 

Een paar uur later samen thuis.

En dan.
Toch maar slapen.
Volgende ochtend vanallesennogwat.
Daarna naar Meerhout maar eerst hopen op de aankomst vd schilderijen.
Oef. Jusqu'a temps. Pfieuw.
Zaterdag onze laatste krachten in vrijwillig drankjes serveren én afwassen.
Zondag de laatste honneurs waarnemen id kerk.
Werkjes meegeven...
En al aan de afbouw beginnen. 
Maandag voortdoen... 
... en 's avonds naar Rotterdam, Roshi en Sunny wachtten.
De rest vd week ook. Ik helemaal, Samson een stukske.
Dan met 1000 kg rugzak een Flixbus op.
Thuis. En Thuis.
Slapen.
Tweede weekend is inmiddels ook al gepasseerd.

Week twee R'dam.
Met I&M een kleine stukje stad ontdekt, een koffie/thee, een kubuswoning in, een drankje, een wandeling, een hapje, een lekker hapje, en terug.








  


12 september, 2017

Tamara nog

Ah ja die Tamara. Was haar al bijna vergeten. Tamara en haar halve trouwbroek Olaf. Olaf. Met een 'f' dan nog.
Eén jaar getrouwd en iedereen moest het weten, oproepen her en der om er een onvergetelijke dag van te maken maar 't mocht toch niet te veel kosten. Of we in de buurt misschien slaapgelegenheid kenden want ze zouden graag eens kennismaken met het oog op oppas of huisruil inclusief poezenoppas. Kende ook wel iets maar 't was hoogseizoen -dus ja- . Tamara en de halve trouwbroek maar toch vooral Tamara stuurde aan op een gratis overnachting, nu ja gratis moest niet maar mijn voorstel werd wel in dank afgenomen.
Of ze konden barbecuën ?
Een domme mop of een misplaatste vraag ? Net als er tientallen branden woedden, een deel maar niet geblust geraakt en er reeds vele slachtoffers gevallen zijn wilden Tamara en de trouwbroek vleesjes spietsen. "Dacht het al maar ja beter voorkomen dan blussen hé." Fout Tamara fout.
Goed. Of niet, ze zouden mogen blijven logeren maar ik zou tussen pakweg 18 en 19 uur wel even mogen beschikken over ons voorlopig enige keuken.  
Geen probleem. Tja, voor die prijs doet ge al eens een effort. 
Ze zouden wel een bijdrage doen in de kosten voor het eten, ah ja ik maak graag een diner klaar maar niet voor God en klein Pierke, ken die mensen niet en achteraf bekeken wil ik dat zo houden ook. Geen ruil, geen oppas, al zeker niet met de trouwbroek die hun Main Coons, jawél merkkatten, een stamp geeft als ze op bed springen; ok 10 kilo kat is nog net iets meer dan die 3 of 4 kilootjes van die van ons, maar toch. 
Tamara eet als een anorectische muis. "Ligt aan mij hoor. Wat zijn die korreltjes ?, Ja gisteren zat er ook ui in ons eten, tja spijtig want ik lust wel zoete aardappel, etc..." En de broek maar schransen. Wij lustten zijn wijn dan weer niet. De cake achteraf wel, T ook.
Zo even langs de neus weg toch melden dat mijn pekesstoemp (wortelpuree) veruit de lekkerste van de wereld is... Gelukkig maar of ze moest zonder eten naar bed.
"Goeiemorgen."
"Grmpf, ja goeiemorgen. Ligt aan mij hoor want het is hier best wel mooi." 
Maar die geluiden 's nachts, het dak kraakte, lag aan haar hoor... enfin, T en Broek hadden zich niet eens gewassen. 
Ze vonden mijn eten 5€ waard. 'k Heb al slechter gegeten voor meer.

10 september, 2017

10 september 2017

7 jaar geleden wachtte ik op een hotelkamer te Lissabon mijn blind date af. Die avond zouden we naar ons beider geliefde Cohen gaan kijken en luisteren. Zo geschiedde. Onvergetelijke avond. 3 jaar later spraken we nog eens af, O Senhor ging mee.
Blind date heeft ons inmiddels ook al aan veel house/catsitters geholpen waaronder zijzelf. 

Ik keek uit het raam en schatte in dat ik toch maar in het zwembad zou springen mocht het branden. 
Ik belde, 'k wist het toen nog niet maar 't zou de laatste keer zijn dat ik een verjaardag zou wensen, roepen eigenlijk. Het water glinsterde voort.
Een dame keek op. Zou ze dat zijn ? Mijn trouwe volgster. 
The times they are a changin'